De meldplicht voor AI-geschreven tekst vervalt zodra een mens die tekst inhoudelijk heeft nagekeken en er iemand redactioneel verantwoordelijk voor is. Geen label nodig, mits er een naam achter staat — en dat legt precies bloot waar de wetgever de verantwoordelijkheid neerlegt.
Door Anthony Raaijmakers
Er zit een uitzondering in de AI-verordening die ik twee keer moest herlezen. De meldplicht voor AI-geschreven tekst vervalt zodra een mens die tekst inhoudelijk heeft nagekeken en er iemand redactioneel verantwoordelijk voor is. Geen label nodig, mits er een naam achter staat. Dat klinkt als een maas in de wet, maar het is precies zoals de regel bedoeld is, en het legt bloot waar de verantwoordelijkheid volgens de wetgever hoort te liggen.
Sinds 2 augustus 2026 gelden de transparantieregels van artikel 50 van de AI-verordening. Vanaf dat moment moet duidelijk zijn wanneer iemand met een AI-systeem praat of naar door AI gemaakte inhoud kijkt. Voor ondernemers is dat geen abstracte kwestie meer, want de regels raken iedereen die een chatbot op de site heeft staan of gegenereerde teksten en beelden naar buiten laat gaan.
De verwarring die ik het vaakst tegenkom, zit in twee woorden die allebei “markeren” lijken te betekenen. De Europese Commissie gebruikt ze bewust apart.
Markeren is het onzichtbare merkteken in de output zelf. Dat is een plicht van de aanbieder, de partij die het AI-systeem levert. Het gaat om een machineleesbaar signaal in tekst, beeld, video of audio, plus een manier om dat te detecteren. Jij ziet het niet en je doet er niets voor.
Labelen is het zichtbare label voor de lezer of kijker. Dat is jouw plicht als je een systeem onder eigen naam inzet. En die plicht is smal: hij geldt voor deepfakes en voor AI-geschreven tekst over onderwerpen van algemeen belang die niemand redactioneel heeft nagekeken.
Praktisch gevolg: je productteksten en je klantenservice-chat vallen buiten de labelplicht, maar wat je leverancier in die output stopt, gebeurt sowieso.
Die menselijke review is het scharnierpunt. De wet richt zich niet tegen AI, maar tegen inhoud over maatschappelijke onderwerpen waar niemand op aanspreekbaar is. Zodra een mens redactionele verantwoordelijkheid draagt, is er weer een naam die je kunt aanspreken en verdwijnt precies het probleem dat de bepaling adresseert. Het is dezelfde logica als bij een hoofdredacteur die tekent voor wat er in de krant staat.
Let wel op wat er in de tekst staat: er moet een proces van menselijke review zijn geweest, én iemand die de verantwoordelijkheid draagt. Je naam onder een publicatie regelt het tweede. Als je een gegenereerde tekst ongelezen doorzet, is aan het eerste niet voldaan.
Anthropic heeft de gedragscode bij artikel 50(2) ondertekend en beschrijft in het eigen helpcentrum hoe het markeren werkt: een onzichtbaar watermerk in gegenereerde tekst, en ondertekende herkomstdata volgens de C2PA-standaard in bestanden. Modellen die na 2 augustus 2026 uitkomen doen dat vanaf dag één; voor oudere modellen loopt de overgangstermijn.
Het interessantste staat in de beperkingen die ze er zelf bij zetten. Een gevonden watermerk bewijst niet wie de auteur is, want AI kan ook alleen geredigeerd of vertaald hebben. En een ontbrekend watermerk bewijst niet dat er geen AI aan te pas kwam, want een screenshot of een formaatconversie haalt herkomstdata er zo uit.
Zo’n pagina is de maatstaf. Vraag elke aanbieder in je keten waar hun versie ervan staat.
De boetes voor overtreding van artikel 50 staan in artikel 99, lid 4 van de verordening: tot 15 miljoen euro of 3 procent van de wereldwijde jaaromzet, waarbij het hoogste bedrag geldt. Voor het mkb en start-ups draait lid 6 dat om: daar geldt het laagste van de twee. Bij vijf miljoen omzet praat je dus over een plafond van anderhalve ton, niet over 15 miljoen. Dat maakt het niet onbelangrijk, maar het maakt de krantenkop wel een stuk minder van toepassing op de meeste Nederlandse bedrijven.
De wet en de leverancier komen op hetzelfde punt uit, ieder vanuit de andere kant. De techniek geeft een signaal, de handtekening draagt de verantwoordelijkheid. Wij bouwen software met AI-versterkte engineers, en dit is precies waarom wij menselijke beoordeling niet als restpost inrichten maar als vaste stap. Niet omdat de wet het vraagt, maar omdat het de enige plek is waar iemand daadwerkelijk voor de uitkomst kan tekenen.
Maak één lijst van elk punt waar AI-output je organisatie verlaat: de klantenservice-chat, gegenereerde productteksten, social visuals, samenvattingen in je klantportaal. Zet er twee kolommen achter: wie is de aanbieder, en wie draagt de redactionele verantwoordelijkheid. Die tweede kolom haalt meer regels van je lijst dan je verwacht, en de regels die overblijven weet je dan tenminste precies.
Loop je vast op welke van je systemen onder welke rol vallen, dan kijken we graag een keer met je mee.